مقدمه

 

چگونه مي توان بر ديگران نفوذ کرد

اصول دوستيابي و نفوذ بر ديگران و رهبري مؤثر به قرار زير است:
1) انتقاد، شکايت و محکوم نکنيد.
2) صادق باشيد.
3) در ديگران انگيزه ايجاد کنيد.
4) ذاتاً به ديگران علاقه مند باشيد.
5) هميشه حتي در هنگام مشکلات و سختي ها خنده رو باشيد.
6) به ياد داشته باشيد که نام هر فردي زيباترين و مهمترين کلمه است.
7) شنونده خوبي باشيد. ديگران را تشويق کنيد در مورد خود صحبت کنند.
8) براساس علايق ديگران صحبت کنيد.
9) طوري رفتار کنيد که ديگران احساس کنند مهم هستند و هر کاري که از دستتان بر مي آيد صادقانه برايشان انجام دهيد.
10) بهترين راه موفقيت در بحث، اجتناب از آن است.
11) به «نظر» ديگران احترام بگذاريد. هرگز نگوييد «اشتباه مي کنيد»
12) اگر اشتباه کرديد، سريع و صادقانه آن را بپذيريد.
13) دوستانه صحبت کنيد.
14) طوري صحبت کنيد که طرف مقابل هميشه در پاسخ تان «بله» بگويد.

15) اجازه دهيد طرف مقابل بيشتر صحبت کند.
16) اجازه دهيد طرف مقابل احساس کند از شما برتر است.
17) صادقانه همه چيز را از نگاه طرف مقابل ببينيد.
18) با عقايد و آرزوهاي مثبت و سازنده ديگران همراه شويد.
19) با افراد مثبت و انگيزه دهنده دوست باشيد.
20) عقايدتان را به ديگران تحميل نکنيد.
21) خود را با علائم غيرکلامي طرف مقابل هماهنگ کنيد.
22) صادقانه از ديگران تعريف کنيد.
23) اشتباهات ديگران را غير مستقيم تذکر دهيد.
24) قبل از انتقاد از ديگران در مورد اشتباهاتتان صحبت کنيد.
25) به جاي دستور صريح، سؤال کنيد.
26) در ديگران احساس امنيت ايجاد کنيد.
27) هر پيشرفت جزيي و هر نکته مثبتي را تحسين کنيد.
28) مشوق باشيد و بکوشيد اشتباه ديگران را آسان و قابل اصلاح نشان دهيد.
29) بگذاريد افراد از انجام پيشنهادات شما خوشحال شوند.
30) اگر براي کسي کاري انجام مي دهيد، انتظار جبران نداشته باشيد.

 

 

 در جمعه روزی ، یکی از روز های خدا ، در یکی از ماههای سال خورشیدی دنیا اومدم ،چی ؟ یادم

نیست . نمی دونم ! فقط گریه می کردم و آنطور که پدر و مادرم می گن  این گریه تا چند ماه بی وقفه

ادامه داشت و هیچ حرف حسابی هم تو کلم نمی رفت . دکتر کراواتی ، دکتر علفی ، قابله ، خاله و

خانباجی های فامیل و همسایه ها همه تو کار اینجانب 3 کیلویی حیرون مونده بودن . اونا انواع و اقسام

معجون ها و جوشونده ها و دم کرده ها به همراه انواع اقسام علف های خشک شده و تخم دانه گیاهی

رو به خوردم داده بودن ، اما فایده ای نکرده بود ، با خوردن اونا نه گریم قطع میشد نه از بین می رفتم که

یه ایل و طایفه رو از دست خودم خلاص کنم . نمی دونم چه مرگم بود ، چه دردم بود شاید دلم درد می

کرد ، شاید نور چشمام رو میزد ، شاید از صدا های گنگ و مبهم به صدا های واضح و بلند و آزار دهنده

تبدیل شده بود و سرسام گرفته بودم ، شاید چون مجبور بودم با مکیدن شیر شکمم رو سیر کنم دلخود

بودم ، شاید چون باید ماهها صبر می کردم تا دندون در بیارم تا غذا ها رو گاز بزنم و زحمت جویدن به

خودم بدم ناراحت بودم ، شاید از این که هیچ اختیاری در انتخاب نام خود نداشتم عصبانی بودم ، شاید

از این که چون بچه بودم و باید میشستم تا دیگران برام تصمیم بگیرن و در موردم قضاوت کنند دلخور بودم

شاید هم از این که بعدا باید کارهایی مثل ایستادن و راه رفتن روی دو پا را یاد بگیرم ناراحت بودم ، شاید

هم از این که بعدا باید باید زور بزنم تا میان جمع آدم به حساب بیام هراس داشتم ، لابد چون هیچ نمی

فهمیدم باید صبر میکردم تا ذره ذره به فهم و شناخت خودم از دیگران و اطراف اضافه کنم نگران بودم !

شاید هم از این که دیگران به من به چشم یه موجود تازه از راه رسیده و نادان نگاه می کردن و قرار بود به

همدیگر بگویند « این که حالا بچست و نمی فهمه » عصبانی بودم ! نمی دونم هر چی بود خیلی ناراحت

بودم و مدام ونگ میزدم !

گریه کردن من کماکان ادامه داشت ، و کسی هم نمی فهمید چرا . خودم هم یادم نیست شاید از این که

اول مهر چندسال بعد باید مدرسه برم و نصف روز مادرم رو نبینم ناراحت بودم ، شاید هم از این که قرار

بود نصف روز بازی نکنم و زحمت درس خوندن را در آینده به خودم بدم ، شاید هم از این که قرار بود با پا

گذاشتن در جامعه با افراد جدید آشناشم نگران بودم آنهم من که همیشه از افراد جدید می ترسیدم .

شاید از این بابت مضطرب بودم قرار بود در مدرسه صداهایی را که از دهان خودم و دیگران در می آید به

صورت حروف و کلمات بشناسم و نام آن را سواد بگذارم ، شاید هم بدم می آمد از اینکه جدول ضرب یاد

بگیرم و بعد یه قرون دوزار و بعد چانه زدن ، شاید هم از این می ترسیدم که قرار بود یاد بگیرم دو دو تا

میشه چهار تا اما بعد هر روز روزی 10 بار بشنوم که دو دو تا میشه پنج تا تازه رسم و عرف جامعه هم

صحت اون رو تایید کنه .شاید هم قرار بود یاد بگیرم مجید بادام دارد در حالی که من از شکلات خوشم

می اومد و اصلا نمی فهمیدم بادام به چه درد مجید می خوره ! شاید هم از این ناراحت بودم که دوازده

سال هر سال تاریخ بخونم و هر سال ببینم که یه تکه از مساحت کشورم کم شده و یا شاید از این که

درس تاریخ هر سال شکوه گذشته سرزمینم رو به رخم بکشه ناراحت بودم ! می خندید ؟ اینها غصه

نداره ؟ تازه کجاش رو دیدید، بلاخره بابت خوندن این درسهای اضطراب آور و اندوه افزا و اون دو دوتای

مسخره دیپلم هم گرفتم ، شاید اون روزهای اول تولدم گریه می کردم به خاطر پیش بینی چنین روزهایی

بود و گرفتن دیپلمی که با آن غار هم نمی دهند بچرانم . تازه بعدش هم یه سال از عمر عزیزم رو صرف

خوندن فرمولهای مسخره کنم تا بلاخره برم دانشگاه و آخرش هم ببینم رشته مورد علاقم کلی با اون

چیزی که فکر میکردم فرق میکنه !!

اما الان دیگه میدونم دلیل گریه طولانی من چی بود !! !???!؟؟؟! !!

 

 

 

 

امروز می خوام داستان زندگی یکی رو برای همه ای شما ها بنویسم

 

توی یکی از روزهای ملایم پاییز 136۹ یعنی درست سیزدهم آبان ماه کودکی با گریه به دنیا اومد از همون

اول نمی خواست به این دنیا بیاد اما دیگه کار از کار گذشته بود اومده بود برای یه دنیا پر از غم وغصه از

اون بچه گی ها هر موقعه به زمین می افتاد اغوش های زیادی براش باز میشد هر چی بزرگتر میشد

اقتادناش بیشتر واغوشها کمتر وکمتر می شد و پسرک قصه ما هر روز تنها تر میشد و قلبش رو به

سیاهی می رفت تا اینکه درست توی فصل پاییز قشنگ ترین فصل خدا توی روز هفدهم مهر ماه توی یه

شهر که همه آدماش برای پسرک قصه ما غریبه شده بودن یه آشنا پیدا شد کسی که قلب پسرک رو

ربود کسی که پسرک قصه ما بدون اون نمیتونست زندگی کنه دیگه ۱۰ ماه از ماجرا آشنای گذشت که

اولین قرار دیدن گذاشته شد ........... پسر با نا امیدی و عصبانیت به دختر که روبرویش ایستاده بود نگاه

می کرد کاملا از او نا امید شده بود از کسی که انقدر دوستش داشت و فکر می کرد که او هم دوستش

دارد ولی چهره غمگین دختر نشانی از علاقه نبود البته این فکرها تو سر پسرک بود نظر دختر هم چیزه

دیگه بود که پسرک متوجه نشد ولی بعد از چند ساعت پسرک پی به عشق علاقه دختر نسبت به

 خودش شد و عشق شروع شد کاملآ جدی که همیشه میگفت دلم برای کسی تنگ است که دل

تنگ است…

دلم براي کسی تنگ است که طلوع عشق را به قلب من هديه می دهد …

دلم برای کسی تنگ است که با زيبايی کلا مش مرا در عشقش غرق می کند…

دلم برای کسی تنگ است که تنم آغوشش را می طلبد …

دلم برای کسی تنگ است که دستانم دستان پر مهرش را می طلبد…

دلم برای کسی تنگ است که سرم شانه هايش را آرزو دارد…

دلم برای کسی تنگ است که گوشهايم شنیدن صدايش را حسرت می کشد …

دلم برای کسی تنگ است که چشمانم ، چشمانش را می طلبد …

دلم برای کسی تنگ است که مشامم به دنبال عطر تن اوست…

دلم برای کسی تنگ است که اشکهايم را ديده…

دلم برای کسی تنگ است که تنهاييم را چشيده…

دلم برای کسی تنگ است که سرنوشتش همانند من است…

دلم برای کسی تنگ است که دلش همانند دل من است…

دلم برای کسی تنگ است که تنهاييش تنهايی من است…

دلم برای کسی تنگ است که مرهم زخمهای کهنه است…

دلم برای کسی تنگ است که محرم اسرار است…

دلم برای کسی تنگ است که راهنمای زندگيست…

دلم برای کسی تنگ است که قلب من برای داشتنش عمرها صبر می کند…

دلم برای کسی تنگ است که دوست نام اوست…

دلم برای کسی تنگ است که دوستيش بدون (( تا )) است…

دلم برای کسی تنگ است که دل تنگ دل تنگی هايم است…

دلم برای کسی تنگ است .............

 

به نام خدا

بگذارید سوالی از شما بپرسم ، اگر دو صدف پیدا کنید و از میان آنها فقط یک صدف مرواریدی با خود داشته باشد ، آیا برایتان صدف دیگر بی ارزش خواهد بود ؟

 در صورتیکه همه ما می دانیم این صدف است که وقتی تحریک شود ، مروارید می سازد. پس ساختن مروارید بستگی به وجود صدف دارد .

ما انسانها شبیه همان صدف هستیم .

شاید دلیل اینکه عده ای ما را رها می کنند این باشد که فقط به دنبال مروارید درون ما می گردند.

 

می دانم تنهایی لحظه ای است در زندگی هر فرد که هر کس آن گونه که هست آنرا می پذیرد.

افراد بسیاری را می شناسم که همه آنها فکر می کنند ، لحظه های تنهایی شان بیشتراز دیگران است .

اما من زمانی که به تنهایی هایم فکر می کنم میبینم که زندگی ام پر از لحظه های بودن است ،  با این تفاوت که     در تنهایی هایم بیشتر احساس تنهایی می کنم.

به من نخندید ، گاهی برایم تنهایی ها بهترین لحظات بوده اند.

آیا تا به حال کسی را دوست داشته اید که دوستتان نداشته باشد ؟  آیا فکر کرده اید ممکن است شما کسی باشید که کسی شما را دوست داشته باشد ؟ ایا تا به حال به دوست داشتن و دوست داشته شدن اندیشیده اید ؟

 

زیبایی جذب مطلق است . هر موجودی در این دنیا عاشق زیبایی است .

اما اینکه زیبا بودن را در آنچه میبینیم خلاصه کنیم ، مطلقاً اشتباه است. آیا فرد نابینا در زندگی اش به چیزی که نخواهد دید ، دل می بندد ؟
بگذارید بگویم از دید من زمانی که از هر زیبایی ، زیباتری وجود دارد ، زیبا بودن دلیل کافی نخواهد بود .

آیا به کسی دل ببندم که میدانم ممکن است روزی زیباتر از او را ببینم ؟ در آن زمان چه خواهم کرد ؟

شادترین لحظه برای من ، زمانی برای بودن با آن کسی است که من او را زیبا بدانم و برایم دیدارش مهم باشد.

 

حتماً تو هم کودکی را دیده ای که در بچگی بهترین اسباب بازی را دارد اما هنوز هم چشمش به دنبال عروسک دست ساز کودک دیگری است .

شاید او چون به آنچه میخواسته رسیده ، فهمیده است که خوشبختی چیزی غیر از ان بوده که میخواسته است .

 

نمی خواهم برایت داستان بگویم .

چون زندگی چیزی نیست که بشود آنرا به طور کامل نوشت . هرگز نمیتوانی چیز های خوبی مانند حس در آغوش کشیده شدن ،  زمانی که بشدت احساس تنهایی میکنی یا چیزهایی بدی مثل حس ناتوانی ، از دست نیافتن به آنچه میخواهی را  بنویسی تا کسی بفهمد در آن لحظه چگونه بوده ای.

 

 

 

برای اینکه به تو بگویم من هم می توانم دوستت داشته باشم ، آیا راه بهتری هم بود ؟

دوست داشتن اجبار نیست . پس عین خودخواهی است که بخواهم دوستم داشته باشی .

آیا فکر کرده ای زمانی که از تو می پرسم :

" اگر کسی دوستت داشته باشد و بخواهد برای اولین بار به تو بگوید دوستت دارد ، دوست داری چه چیزی بگوید و چگونه این کار را انجام دهد ؟  "

چرا ناخودآگاه به من دقت میکنی ؟

همه ما به نوعی نظر دیگران راجع به خودمان برایمان مهم است.

اما دلیل مهم دیگرش شاید این باشد . " همه ما به نوعی دوست داریم ، تا دوست داشته شویم "

 

اهمیت دلیل اصلی بسیاری از افعال آدمی است .

 اغلب مردان زمانی که در دوستی پیش قدم می شوند برای جواب رد دلیل می خواهند .

دلیل هایی برای سوالی مانند این :  "من از آنچه تو می خواهی چه کم دارم ؟ "

عقیده دارم اول باید بدانیم چه می خواهیم و بعد بفهمیم چگونه باشیم.

دکتر علی شریعتی میگوید : دوست داشتن کسی که لایق دوست داشتن نیست ، اسراف محبت است .

چگونه کسی را دوست بدارم که نمی دانم برای چه دوستش خواهم داشت ؟

 

از کسی بپرس " آیا آدم خوبی هستی یا نه ؟ "

تا خوب بودن را معنی نکنیم چگونه می توانیم خوب و بد را جدا کنیم ؟

چرا خداوند به انسان اختیار داد ؟

تا وقتی نتوانم بد باشم ، چگونه بگویم آدم خوبی هستم ؟
تا کسی به تو نگوید دوستت دارد ، آیا میتواند ادعا کند که دوستت دارد ؟

نه . هرگز !

 

در زندگی به اینکه بتوانم مدعی باشم برای آنکه دوستش دارم صادق ترین بوده ام ، افتخار میکنم.

زمانیکه حقیقت را بگویم نخواهم ترسید از روزی که شرمم بیاید ، از روزی که پشیمان شوم .

اینها را برای کسی میگویم که برایش پشیمانی و شرم مهم است .

با آنکه دروغ و خیانت در دوست داشتن را زرنگی و نشانه قدرت خویش بداند ، حرفی ندارم .

حتی با آنکس که به چنین شخصی دل ببندد نیز کاری نخواهم داشت .

 

دو شخص در آن واحد کسی را دوست دارند .

یکی به سبب آنکه نمی داند چگونه بگوید ، منظورش را درست نمی رساند

اما یکی به سبب تبحر در ابراز دوست داشتن می تواند انچه واقعا نمی خواهد را نیز به درستی بیان کند ؟

کدامیک شایسته دوست داشتن اند ؟

 

 

آیا به کسی گفته ای که نمی خواهی کسی را دوست داشته باشی ؟

آیا به حقیقت این خواهد بود که تو کسی را واقعاً دوست نخواهی داشت ؟

اگر دوست داشتن را چیز بدی می دانی ، چطور زمانیکه دوست داشتن را تجربه نکرده باشی ،  می توانی درباره خوبی و بدی آن نظر دهی ؟     

آیا دوست داشتن مانند حس های پنجگانه است که به تو بگویند ؟

اگر به بگویند آدم نادرستی هستم ، آیا براین عقیده ای که هر چه میگویند همان است ؟

یا فکر میکنی چون

 

  خنده ی تلخ آدما همیشه از دلخوشی نیست گاهی شکستن دلی کمتر از آدم کشی نیست گاهی دل اونقدر تنگ میشه که گریه هم کم میاره یه حرف خیلی ساده هم گاهی چقدرغم میاره

  

   

 

 

نوشته شده در جمعه سی ام بهمن 1388ساعت 17:19 توسط یکی مثل مجنون| |